Selene

„Nie każde światło musi być własne, żeby potrafiło prowadzić.”

Selene — tak nazywano tę, która nie tworzyła światła, a jednak potrafiła rozjaśniać najciemniejsze noce. Nie była jak słońce — gwałtowna, głośna, dominująca. Jej siłą było to, że świeciła wtedy, gdy cały świat gasł. W mitach mówi się, że kochała ludzi cicho i wiernie, otulała ich snem, prowadziła przez ciemność, nie oczekując niczego w zamian. Nie błyszczała dla tłumu, lecz dla tych, którzy patrzyli uważnie.

Ta bransoletka niesie w sobie tę samą logikę światła w cieniu: kwarc dymny — gęsty jak nocne powietrze nad miastem, i surowy kwarc — nieregularny, jak prawda, której nie oszlifowano. Złoty księżyc zawieszony pomiędzy nimi nie jest tylko motywem — to przypomnienie, że siła nie zawsze musi być oślepiająca. Czasem największe światło to to, które pozwala widzieć w mroku.